Transgraniczna opieka zdrowotna w UE dla Polaków

Transgraniczna opieka zdrowotna często jest niedostępna dla wielu pacjentów w UE. Niewielka ich część jest bowiem świadoma przysługujących im praw do leczenia za granicą. Kwestie te reguluje Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 roku w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej.

Transgraniczna opieka zdrowotna umożliwia świadczenie usług zdrowotnych dla pacjentów poza granicami kraju. Wielu z nich nie jest świadomych przysługujących im praw. Z pełnej transgranicznej opieki zdrowotnej w formie celowego wyjazdu na leczenie planowe na podstawie tzw. dyrektywy transgranicznej korzysta co roku od kilkunastu do kilkudziesięciu tysięcy Polaków. W ramach Narodowego Funduszu Zdrowia poza granicami kraju leczy się rocznie od kilkudziesięciu tysięcy do nawet kilkuset tysięcy naszych rodaków. Zdecydowana większość z nich to osoby, które potrzebowały nagłej, nieplanowanej pomocy medycznej podczas urlopu, wyjazdu służbowego czy studiów. 

Zwrot kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej

Przepisy dyrektywy dają pacjentowi, podlegającemu systemowi ubezpieczenia zdrowotnego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, możliwość korzystania ze świadczeń zdrowotnych w innym państwie członkowskim oraz możliwość zwrotu poniesionych kosztów tych świadczeń.

Przepisy mówią, że „państwo członkowskie ubezpieczenia”, w naszym przypadku – Polska, zapewnia zwrot kosztów poniesionych przez ubezpieczonego, który korzysta z transgranicznej opieki zdrowotnej, jeżeli dana opieka zdrowotna mieści się w zakresie świadczeń, do których ubezpieczony jest uprawniony w „państwie członkowskim ubezpieczenia”. W przypadku, gdy krajem ubezpieczenia jest Polska, dotyczy to świadczeń, które są świadczeniem gwarantowanym finansowanym ze środków publicznych.

Koszty transgranicznej opieki zdrowotnej są zwracane lub płacone bezpośrednio przez państwo członkowskie ubezpieczenia do poziomu, na którym koszty byłyby pokryte przez państwo członkowskie ubezpieczenia, gdyby ta sama opieka zdrowotna była świadczona na jego terytorium i w takiej wysokości, aby nie przekroczyć rzeczywistego kosztu otrzymanej opieki zdrowotnej.

Opieka zdrowotna, koszty noclegu i podróży

W przypadku, gdy pełny koszt transgranicznej opieki zdrowotnej przekracza poziom kosztów, jakie byłyby pokryte przez państwo członkowskie ubezpieczenia, gdyby opieka zdrowotna była świadczona na jego terytorium, państwo członkowskie ubezpieczenia może mimo wszystko zdecydować o zwrocie kosztów w pełnej wysokości.

Państwo członkowskie ubezpieczenia może zadecydować o zwrocie innych związanych kosztów, takich jak koszty noclegu i podróży, lub dodatkowych kosztów, jakie mogą ponieść osoby niepełnosprawne podczas otrzymywania trans granicznej opieki zdrowotnej ze względu na jedną lub więcej niepełnosprawności, zgodnie z przepisami krajowymi oraz pod warunkiem, że istnieje wystarczająca dokumentacja określająca te koszty.

Oznacza to, że pacjent korzystający ze świadczeń zdrowotnych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej będzie mógł otrzymać zwrot poniesionych kosztów według stawek stosowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia bez potrzeby występowania do tej instytucji o wydanie uprzedniej zgody na skorzystanie z tych świadczeń.